The Clinico-Pathological Conference که به اختصار به آن CPC اطلاق می شود الگویی از آموزش پزشکی بر اساس موارد (cases) بوده و یک ابزار آموزشی منطقی است که توجه خاصی به تشخیص های افتراقی برای ارزیابی بیماران دارد.

 این پروسه شامل معرفی یک مورد(case)، ارائه داده های تشخیصی مربوط به آن، بحث در مورد تشخیصهای افتراقی، محدود کردن منطقی لیست تشخیصهای افتراقی به چند تشخیص محتمل محدود و سرانجام رسیدن به یک تشخیص نهایی و بحث مختصر در مورد آن است.

این ایده برای اولین بار در سال 1900 در بوستون توسط یکی از متخصصین داخلی دانشگاه هاروارد، دکتر ریچارد کابوت (Dr.Richard C.Cabot) مطرح شد و به مرحله اجرا در آمد.

مقدمه:

با ورود فناوری اطلاعات به عرصه پزشکی و تغییر فلسفه آموزش پزشکی در عصر حاضر تصور بر این بود که CPC محبوبیت و ضرورت خود را از دست بدهد اما برخلاف این عقیده ارائه مناسب یک CPC به عنوان یک ابزار مناسب آموزشی که می تواند ارتباط مناسبی را بین یافته ­های بالینی و پاتولوژی بیماری جهت استفاده فراگیران برقرار کند می­تواند به خوبی شایستگی ­های این شیوه را نشان داده و بر محبوبیت آن بیفزاید.

علاقمندان  به فعالیت در آموزش پزشکی به خصوص افرادی که در امر تدریس و بنیان گذاری شیوه های تدریس مشارکت دارند یک CPC که به خوبی تهیه شده باشد را بستری مناسب برای تفکر نقادانه و زمینه ای برای دسترسی به اطلاعات جدید چه برای دانشجویان پزشکی و چه برای شاغلین کادر درمانی می­دانند.

الگوی اولیه و اصلی CPC:

در الگوی اصلی CPC یک مورد (case) توسط فردی که ارائه کننده (presenter) نام دارد معرفی می شود و بین گروهی از افراد شامل دانشجویان و اساتید،  به بحث گذاشته می­شود و در پایان ارائه کننده نکاتی را در مورد چگونگی رسیدن به تشخیص قطعی و همچنین مطالبی در مورد بیماری مطروحه و پیامدهای آن بیان می­کند. تاکید این روش آموزشی بر ارائه مناسب بیمار و استفاده از یک الگوی منطقی برای دستیابی به تشخیص های افتراقی و تاکید بر نکات برجسته بیماری برای رسیدن به تشخیص نهایی است. پیش شرطهای یک CPC خوب شامل انتخاب یک case مناسب، آماده کردن و ارائه اطلاعات کاملی از آن، بحث جامع و مفید در مورد آن و در نهایت ارائه تشخیص نهایی به همراه یک توضیح  کوتاه و مفید در ارتباط با رسیدن به تشخیص نهایی است.

ارائه کننده بایستی مهارت کافی را برای ارائه مطالب داشته باشد ، بحث در یک فضای مناسب صورت گیرد و با ارائه دلایل منطقی لیست او یه تشخیص­های افتراقی مرتبط، به تدریج محدود شده و در نهایت به یک تشخیص نهایی ختم شود.

انتخاب یک Case مناسب:

نوع Case انتخاب شده نقش مهمی در تاثیر مفید آموزش یک CPC خوب بر عهده دارد. Case انتخابی باید مرتبط با موضوع مورد نظر بوده و قابل حل و بحث باشد.

اطلاعات جامع و مرتبط با Case  باید در دسترس باشد تا بحث منطقی و هدفمند به سمت تشخیص مناسب پیش برود.

ارائه Case:

اطلاعات مربوطه قبل از جلسه تنها برای اساتیدی که وظیفه هدایت و رهبری بحث را دارند ارسال می­شود و سایر شرکت کنندگان در جلسه اطلاعاتی در خصوص Case مورد نظر نخواهند داشت.

در روز برگزاری، ارائه کننده، یافته های شرح حال، معاینه فیزیکی و گزارشات پاراکلینیک را بیان نموده و به بحث می­گذارد. در پایان بحث، تشخیص نهایی و راههای رسیدن به آن و نیز جزئیاتی در مورد بیماری بیان می­شود.

اگر از سایر روشهای تشخیصی پیشرفته ­تر نیز استفاده شده باشد، سعی می شود از بیان اطلاعات حاصل از این روشهای پیشرفته تا زمانی که موضوع با اطلاعات موجود قابل حل باشد، خودداری شود.

بحث در مورد Case:

این بخش در یک CPC کلاسیک توسط افرادی غیر از فرد ارائه کننده انجام می شود. تفسیر مفهومی داده ­ها یک بخش مهم از CPC است و شامل بحث در مورد تمام اطلاعات بدست آمده از شرح حال، معاینات، یافته های آزمایشگاهی و پاراکلینیک بوده که با مشارکت افراد شرکت کننده در بحث انجام می شود و افراد شرکت کننده مورد مطرح شده را با جمع بندی نکات برجسته و مرتبط ساختن تظاهرات و اطلاعات با لیست تشخیص های افتراقی و با استفاده از اطلاعات شخصی خود ارزیابی می­کنند.

 ارائه تشخیص نهایی:

 در پایان، فرد ارائه کننده تشخیص نهایی را با ذکر توضیحاتی در مورد آن و بیان جزئیات به پایان می­رساند. یادآور می­شویم که مهمترین هدف CPC تاکید بر استفاده از الگوهای منطقی برای محدود کردن تشخیصهای افتراقی در یک بیمار بوده و تاکید بر تشخیص نهایی نیست و این بخش نهایی تنها یک بخش جزیی از طرح بوده و در واقع CPC فرصتی را در اختیار فرد شرکت کننده در بحث قرار میدهد تا با مشارکت در آن با نحوه رسیدن به تشخیص نهایی آشنا شود.

منابع:

1-Nancy Lee Harris, M.D, Case Records of the Massachusetts General Hospital Continuing to Learn from the Patient,Volume 348:2252-2254,Number 22, May 29, 2003

 

2-Cabot RC. Case teaching in medicine: a series of graduated exercises in the differential diagnosis, prognosis and treatment of actual cases of disease. Boston: D.C. Heath, 1906

3- Shahid Hassan, ABOUT CLINICOPATHOLOGICAL CONFERENCE AND ITS' PRACTICE IN THE SCHOOL OF MEDICAL SCIENCES, USM, Malaysian Journal of Medical Sciences, Vol. 13, No. 2, July 2006, pp. 7-10

 

4- McDermott or James G. Adams, MD, Guidelines for CPC Case Writing, This e-mail address is being protected from spam bots, you need JavaScript enabled to view it

 

5- Herbert L. Fred, MD; L. Maximilian Buja, MD; James T. Willerson, MD, A Call for CPCs, Circulation. 1995;91:2283.)© 1995 American Heart Association, Inc